Binnen in de Turkse zoektocht naar de Ark van Noach in 2026 op de Durupınar-site

Een internationaal team onder leiding van de Turkse Sivas Cumhuriyet Universiteit bracht de zomer van 2026 door met het scannen, bemonsteren en boren van een bootvormige rotsformatie nabij de berg Ararat in het oosten van Turkije, in wat de organisatoren de meest uitgebreide gecoördineerde studie ooit op de locatie noemen. De formatie, bekend als Durupınar, trekt al tientallen jaren speculaties over de Ark van Noach aan — hoewel decennia van eerder onderzoek ook concludeerden dat het een natuurlijk geologisch fenomeen is. Deze pagina wordt bijgewerkt zodra laboratoriumresultaten en verdere bevindingen worden gepubliceerd.

Een formatie voor het eerst gespot vanuit de lucht

De Durupınar-formatie werd in 1959 voor het eerst opgemerkt door de Turkse legerkapitein İlhan Durupınar op luchtverkenningsfoto's. Van bovenaf gezien lijkt de symmetrische, langgerekte omtrek op de romp van een schip, wat leidde tot vroege speculaties dat het de overblijfselen van de Ark van Noach zouden kunnen zijn. De locatie, gelegen ongeveer 30 kilometer ten zuiden van de berg Ararat, is sindsdien met tussenpozen onderzocht en trekt onderzoekers, amateurverkenners en religieuze pelgrims aan.

De opgraving van 2026

Het veldwerk van dit jaar vond plaats van 28 juni tot 11 september en omvatte ongeveer 20 wetenschappers en studenten uit vijf landen, geleid door prof. dr. Cenker Atila van de afdeling archeologie van de Sivas Cumhuriyet Universiteit, met Andrew Mark Jones en dr. Evrensel Barış Berkant als plaatsvervangend leiders. De in de VS gevestigde groep Noah's Ark Scans zorgde voor extra apparatuur en ondersteuning. Het team gebruikte nauwkeurige GPS-kartering, twee- en driedimensionale digitale modellering, grondradar met hoge resolutie en kernboringen tot een diepte van 18 meter. Daarbij werden ongeveer 1.000 bodemmonsters verzameld op zo'n 150 locaties in en rond de formatie.

Wat de gegevens laten zien — en wat niet

De grondradar detecteerde ondergrondse anomalieën met ongewoon regelmatige randen en wat onderzoekers beschrijven als haakse kruisingen, wat volgens hen zou kunnen wijzen op holtes of structurele scheidingen onder het oppervlak. Bodemmonsters genomen binnen de omtrek van de formatie vertoonden koolstofniveaus die ongeveer 40 procent hoger waren dan monsters die daarbuiten werden genomen, wat volgens het team zou kunnen wijzen op afgebroken organisch materiaal. Opgravingen brachten ook aardewerkfragmenten aan het licht waarvan onderzoekers denken dat ze dateren van vóór het bijbelse zondvloedverhaal. De bij het project betrokken onderzoekers waarschuwen dat niets hiervan op zichzelf een archeologische structuur bevestigt: radaranomalieën en verhoogde koolstofmetingen komen overeen met verschillende natuurlijke verklaringen, en tot nu toe is er geen bewerkt hout, gereedschap of andere ondubbelzinnige artefacten gevonden die aan een vaartuig kunnen worden gekoppeld.

Tientallen jaren wetenschappelijke scepsis

Reguliere geologen bieden al lang een natuurlijke verklaring voor de vorm van de formatie. Een studie uit 1996 door geoloog Lorence G. Collins en ontdekkingsreiziger David Fasold, gepubliceerd nadat beiden de site afzonderlijk hadden onderzocht, concludeerde dat Durupınar een "dubbel duikende syncline" is — een geplooide laag sedimentair gesteente die door erosie en aardverschuivingen tot een langwerpige, bootachtige vorm is gekneed. Hun analyse schreef eerdere beweringen over metalen fittingen en versteend hout toe aan natuurlijk voorkomende mineralen zoals limoniet en magnetiet. In de decennia daarna is er op de locatie geen bevestigd wrakhout, constructiehout of geauthenticeerd scheepsbouwartefact gevonden, en veel archeologen en geologen categoriseren herhaalde beweringen over de Durupınar-ark als pseudo-archeologie.

Afgegrensde wetenschap, meer sensationele marketing

Er is een opmerkelijke kloof tussen hoe de Sivas Cumhuriyet Universiteit het project beschrijft en hoe sommige van haar externe partners het hebben gepromoot. De eigen verklaringen van de universiteit presenteren het werk als een open vraag — onderzoeken of de vorm van de formatie volledig geologisch is of enig spoor van menselijke activiteit vertoont — zonder aan te nemen dat er zich ondergronds een ark bevindt. De onafhankelijke onderzoeker Andrew Jones en het Amerikaanse promotieteam van het project, inclusief marketingdirecteur Lauren Witzke, hebben veel extremere beweringen gedaan in openbare verklaringen en op sociale media. Op een gegeven moment omschreven ze de site als "100 procent bevestigd" als de Ark van Noach en suggereerden ze dat de bevindingen het "darwinisme zouden ontmantelen" en een herschrijving van universitaire leerplannen zouden forceren. Op het moment van schrijven hebben de laboratoria die de monsters van 2026 analyseren nog geen resultaten gepubliceerd, en er is tot nu toe geen bewijs vrijgegeven dat deze bredere beweringen onderbouwt.

Wat er nu gebeurt

Naar verwachting zal de laboratoriumanalyse van de bodem- en kernmonsters van 2026 de hele winter doorgaan. De universiteit is van plan haar bevindingen te publiceren als "Durupınar Formatie 2026 Onderzoek", samen met drie internationale conferentiepresentaties. Een uitgebreider rapport, gebaseerd op een tweede seizoen van veldwerk, staat gepland voor 2027. Cupure zal dit artikel bijwerken zodra er nieuwe resultaten, publicaties of onafhankelijke beoordelingen beschikbaar komen.