Binnen in de Turkse zoektocht naar de Ark van Noach in 2026 op de Durupınar-site

Een internationaal team onder leiding van de Turkse Sivas Cumhuriyet-universiteit bracht in de zomer van 2026 een bootvormige rotsformatie bij de berg Ararat in het oosten van Turkije in kaart, nam er monsters en voerde er boringen uit. Volgens de organisatoren was dit het meest omvangrijke gecoördineerde onderzoek dat ooit op de locatie is uitgevoerd. De formatie, bekend als Durupınar, roept al decennialang speculaties op over de ark van Noach — maar eerdere onderzoeken concludeerden eveneens dat het om een natuurlijke geologische formatie gaat. Deze pagina wordt bijgewerkt zodra laboratoriumresultaten en verdere bevindingen worden gepubliceerd.

Een formatie die voor het eerst vanuit de lucht werd opgemerkt

De Durupınar-formatie werd op 11 september 1959 voor het eerst opgemerkt door de Turkse legerofficier en cartograaf kapitein İlhan Durupınar, op luchtverkenningsfoto's. Van bovenaf gezien lijkt de symmetrische, langgerekte vorm op de romp van een schip, wat leidde tot vroege speculaties dat het de resten van de ark van Noach zouden kunnen zijn. De locatie ligt ongeveer 30 kilometer ten zuiden van de berg Ararat, tussen de dorpen Üzengili en Telçeker in het district Doğubayazıt van de provincie Ağrı. Sindsdien is de formatie met tussenpozen onderzocht en heeft ze onderzoekers, amateurverkenners en religieuze pelgrims aangetrokken.

De opgraving van 2026

De Sivas Cumhuriyet-universiteit zegt dat het veldwerk op 28 juni begon en dat de officiële veldfase op 11 september werd afgerond, op basis van een vergunning die in mei was afgegeven. Kernboringen en monsternames gingen door tot eind september: gouverneur van Ağrı Önder Bozkurt zei op 2 oktober dat het werk twee dagen eerder was beëindigd, na ongeveer drie maanden. Ongeveer 20 wetenschappers en studenten uit vijf landen namen deel. Het team stond onder leiding van prof. dr. Cenker Atila van de afdeling Archeologie van de universiteit, met Andrew Mark Jones, oprichter van de in de VS gevestigde organisatie Noah's Ark Scans, en dr. Evrensel Barış Berkant als plaatsvervangende leiders. Het team gebruikte nauwkeurige GPS-kartering, LiDAR, digitale twee- en driedimensionale modellen en grondradar. Volgens de universiteit bracht die lagen tot ongeveer 70 meter diepte in beeld. Volgens Jones bereikten de kernboringen op één punt een diepte van 18 meter; later zei hij tegen Fox News dat het ongeveer 20 meter was. De universiteit kwam uit op in totaal 366 kern- en bodemmonsters, genomen op dieptes van 1 tot 15 meter binnen en buiten de formatie. Het in augustus genoemde aantal van ongeveer 1.000 monsters betrof de geplande omvang van het onderzoek.

Wat de gegevens laten zien — en wat niet

Wat hebben onderzoekers onder de grond gevonden? Grondradar, bediend door dr. Khosrow Bakhtar, bracht afwijkingen in de ondergrond aan het licht met ongewoon regelmatige randen en wat het team beschrijft als haakse kruisingen. Volgens het team kunnen die wijzen op holtes of structurele onderverdelingen. Atila zei in augustus dat de bodem binnen de omtrek van de formatie ongeveer 40 procent meer koolstof bevatte dan de bodem erbuiten. Jones verwees naar een onderzoek uit 2024 aan de Atatürk-universiteit, waaruit bleek dat er binnen de omtrek drie keer zoveel organisch materiaal zat. De boorkernen bestonden grotendeels uit bodem en niet uit massief gesteente, naast enkele grote rotsblokken, vertelde Jones aan DHA. Er zijn aardewerkfragmenten gevonden naast de formatie, niet erin, vertelde Jones aan Fox News. Turkse media omschreven ze als mogelijk van vóór de zondvloed. De datering is uitsluitend gebaseerd op de stijl en loopt van het vroege kopertijdperk tot de ijzertijd.

Op zichzelf bevestigt dit niets over de aanwezigheid van een archeologische structuur. De radarafwijkingen en hogere koolstofwaarden zijn verenigbaar met verschillende natuurlijke verklaringen; ook in afzettingen op hellingen hoopt organisch materiaal zich op natuurlijke wijze op, erkende Jones zelf tegenover Newsweek. Tot dusver zijn geen bewerkt hout, werktuigen of andere ondubbelzinnige artefacten gevonden die met een vaartuig in verband kunnen worden gebracht. Per 19 oktober 2026 waren er geen laboratoriumresultaten gepubliceerd.

Decennialang wetenschappelijk scepticisme

Geologen uit de mainstream hebben de vorm van de formatie al lange tijd op natuurlijke wijze verklaard. Een studie uit 1996 van geoloog Lorence G. Collins en ontdekkingsreiziger David Fasold, gepubliceerd nadat beiden de locatie afzonderlijk hadden onderzocht, concludeerde dat Durupınar een „dubbel hellende syncline” is — een geplooide laag sedimentair gesteente die door erosie en aardverschuivingen een langgerekte, bootachtige vorm heeft gekregen. Volgens hun analyse waren eerdere beweringen over metalen bevestigingsstukken en versteend hout toe te schrijven aan natuurlijk voorkomende mineralen, zoals limoniet en magnetiet. Sindsdien zijn er op de locatie geen bevestigde wrakstukken, constructiehout of authentieke artefacten uit de scheepsbouw aangetroffen. Veel archeologen en geologen bestempelen de herhaalde claims over de ark van Noach in verband met Durupınar als pseudoarcheologie. Geoloog Murat Avcı heeft de formatie omschreven als een kalksteenblok dat van een helling naar beneden gleed en door een aardstroom werd gevormd. Op 6 oktober 2026 schreef Eric Vanden Eykel, een wetenschapper op het gebied van het vroege christendom, in The Conversation dat de locatie een natuurlijke formatie is en dat claims op sociale media in 2026 verder gingen dan de officiële verklaringen van de onderzoekers.

Zorgvuldig onderzoek, sensationelere promotie

Er is een opvallend verschil tussen de manier waarop de Sivas Cumhuriyet-universiteit het project beschrijft en de manier waarop sommige externe partners het hebben gepromoot. De universiteit presenteert het onderzoek in haar eigen verklaringen als een open vraag: is de vorm van de formatie volledig geologisch, of zijn er sporen van menselijke activiteit? Atila heeft echter gezegd dat de gegevens de ark met de dag waarschijnlijker maken. Noah's Ark Scans en de fondsenwervingsdirecteur van de groep, Lauren Witzke, gingen veel verder: in berichten van de groep werd de locatie omschreven als „100% niet-geologisch”, en Witzke zei tegen Newsweek dat bewijs voor de ark de evolutietheorie ter discussie zou stellen en dat lesprogramma's op scholen herschreven zouden moeten worden. Bakhtars voorlopige radarrapport, waarin gangen en kamers worden beschreven, is niet door vakgenoten beoordeeld. Jones zei op 30 september zelf tegen DHA dat media die de vondst „100 procent bevestigd” noemden, vooruitliepen op het laboratoriumonderzoek.

Laatste updates (per 19 oktober 2026)

28 september: De Sivas Cumhuriyet-universiteit maakte bekend dat de veldfase was afgerond. De universiteit zei dat de 366 monsters waren overgebracht naar de Ankara Yıldırım Beyazıt-universiteit voor koolstofisotopenanalyse en ouderdomsbepaling, dat er tijdens het veldseizoen twee internationale documentaires waren opgenomen en dat de evaluatie en verslaglegging tot medio 2027 zouden doorgaan. De Britse avonturier Bear Grylls bezocht de locatie eind september voor een documentaire, meldden Turkse media. 28 september: Jones vertelde Newsweek dat er nog geen materiaal was geïdentificeerd als oud hout of gedateerd. In een boorgat brak een boorkop op een harde laag op 4 à 5 meter diepte; volgens hem kon het om gemineraliseerd hout of een rotsblok gaan. De geplande tests omvatten metingen van het organische gehalte, mineralogie en microscopie. Kernen uit de formatie worden vergeleken met controleboringen erbuiten. 2 oktober: Gouverneur Bozkurt zei na een bezoek aan de locatie dat er nog geen wetenschappelijke zekerheid was en riep het publiek op zich te baseren op officiële gegevens. Volgens hem zouden ongeveer 360 monsters worden geanalyseerd aan de Ankara Yıldırım Beyazıt-universiteit. Ook wees hij op de impuls voor het toerisme in Ağrı. 12–13 oktober: Noah's Ark Scans zei dat fase één was afgerond, publiceerde een 3D-model van de formatie en kondigde een tweede fase aan, gericht op geofysische methoden die dit jaar niet konden worden ingezet en op gebieden waar nog niet was geboord.

Wat gebeurt er nu?

De laboratoriumanalyses in Ankara zullen naar verwachting de hele winter doorgaan. Jones heeft verschillende tijdschema's voor de resultaten genoemd: de bevindingen over de bodem tussen maart en mei 2027 (tijdens een livestream op 11 oktober) en een eindrapport in april of mei 2027 (tegen DHA op 30 september). De universiteit verwacht dat de verslaglegging tot medio 2027 duurt en is van plan de resultaten te publiceren in een boek, „Durupınar Formation 2026 Research”, naast drie bijdragen voor internationale conferenties. Er zijn nog geen data voor de conferenties aangekondigd. Voor 2027 staat een tweede veldseizoen gepland. Cupure zal dit artikel bijwerken zodra nieuwe resultaten, publicaties of onafhankelijke beoordelingen beschikbaar komen.